Να είσαι εδώ..Τώρα

“‘Να είμαι εδώ..Τώρα.”‘

Λίγες ώρες μας χωρίζουν από το νέο έτος 2017.

Είναι γεγονός ότι το 2016 μας αποχαιρετά και όλοι μας λίγο πολύ σκεφτόμαστε τι μας άφησε η  χρονιά που φεύγει. Η γνωστή, σε πολλούς, αποτίμηση. Σίγουρα, ήταν μια χρονιά που μας χάρισε χαρές και λύπες, μας πήρε ή μας έφερε πιο κοντά, σχέσεις και πρόσωπα. Μια χρονιά που  μας έκανε να χαμογελάσουμε με το πιο πλατύ μας χαμόγελο ή να κλάψουμε με το πιο βαθύ-ίσως ανακουφιστικό- δάκρυ. Μάθαμε, είδαμε, προβληματιστήκαμε και ακούσαμε πολλά και διάφορα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι  ήταν μέρος της δικής μας προσωπικής εμπειρίας και κομμάτι της ζωής μας.

Για σκεφτείτε όμως εκείνη  την στιγμή που ο καθένας για τον εαυτό του έκανε την αποτίμηση του, ερχόταν ένα μαγικό ξωτικό με ένα τεράστιο ραβδί και φώτιζε πτυχές της χρονιάς που έρχεται… Τι καλύτερο ε! Πριν να συμβεί, να διαδραματίζεται μπροστά μας, σαν αποσπάσματα μιας ταινίας. Της δικής μας ταινίας! Η αποφοίτηση που περιμένω πως και πως, ή πρόταση γάμου που υποψιάζομαι, η συγκατοίκηση που με αγχώνει, η μείωση του μισθού, η απόλυση που με ξαφνιάζει  ή ο θάνατος του αγαπημένου μου προσώπου που με σοκάρει. Τι θα κάναμε τότε; Θα δεχόμασταν την μαγική αυτή  παρέμβαση ή δε θα δίναμε σημασία στο τι μέλλεται να γίνει. 

Περίεργη συνθήκη. Να δεχτώ την εικόνα του μέλλοντος μου που εμφανίζεται μπροστά μου ή να κλείσω τα μάτια μου και να αφήσω να εξελιχθεί χωρίς να γνωρίζω τίποτα. Τι κερδίζω και τι χάνω από την κάθε συνθήκη.

Σίγουρα, αν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, ίσως, γλιτώσω από κάποιες καταστάσεις επίπονες ή κουραστικές στο παρόν ή  καλύτερα να κερδίσω χρόνο σε οτιδήποτε έχω βάλει στόχο, αφού θα γνωρίζω την έκβαση. Στον αντίποδα όμως όλων αυτών, θα υπάρχει η έλλειψη κινήτρου και θα επέλθει η ανία αφού θα γνωρίζω και θα ξέρω κάθε βήμα της μελλοντικής ζωής μου. Αρά θα ζω στο παρόν είτε με φόβο είτε με βαρεμάρα για αυτό που πρόκειται να έρθει. Και έρχομαι να αναρωτηθώ..

Ποιό είναι το κέρδος μου μπροστά σ’ αυτό που μου χάρισε το μαγικό ξωτικό των Χριστουγέννων; Ίσως υλικά αγαθά, πλούτη και δόξα γιατί έβλεπα πάντα πιο μπροστά από τους άλλους αλλά από την άλλη ίσως μοναξιά γιατί σε όλο αυτό ήμουν μόνος και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με κανέναν , ανία γιατί δε χρειαζόταν να κυνηγήσω τίποτα ή αδιαφορία γιατί αφού τα ξέρω όλα ποιό το νόημα. Η παντοδυναμία που αισθανόμουν αρχικά στα χέρια μου μετατράπηκε σε ένα δώρο χωρίς νόημα. Και έτσι ξαφνικά η μαγεία χάνεται..Και ανησυχώ περισσότερο για αυτό που ξέρω ότι με περιμένει μόλις στρίψω στην γωνία και ξεχνάω το πιο σημαντικό.

Να απολαύσω το μονοπάτι του δρόμου που τώρα διανύω .

Ας κλείσω λοιπόν το μάτια, και ας αφεθώ..Χωρίς άγχος, αγωνία ή ανασφάλεια ..ας ζήσω το τώρα! Καλύτερο και πιο ανακουφιστικό μου ακούγεται. Εδώ που είμαι, με αυτά που έχω, με ότι μπορώ. Ενεστώτας χρόνος. Μένω στο παρόν μου, χωρίς να αγνοώ το παρελθόν μου και σίγουρα έχοντας στο νου μου το μέλλον μου. Ακούγεται παράξενο; Οι ισορροπίες βρίσκονται. Είναι η επιλογή μου, και μόνο αν το δω σαν επιλογή δική μου θα αποκτήσει νόημα. Ολόκληρα πράγματα και περισσότερο ξεκάθαρα.

Μαθαίνοντας να ζω στο εδώ και τώρα, έρχομαι σε επαφή με τις πραγματικές μου ανάγκες και αρχίζω να ανακαλύπτω τον αυθεντικό μου εαυτό. Δε χρειάζεται να είμαι τίποτε άλλο πέρα από αυτό που φέρνει η στιγμή. Ο δρόμος που περπατάω τώρα έχει σημασία, ξεφορτώνομαι  ρόλους και μοτίβα  που  θολώνουν την όρασή μου για το ποιος/ποια είμαι, για το τι μου επιφυλάσσει το μέλλον και μένω σε αυτό που ζω τώρα.

Ας είναι αυτό το δώρο που θα κάνω στον εαυτό μου φέτος τα Χριστούγεννα..

Ας μην περιμένω το μαγικό ξωτικό να μου δείξει τι με περιμένει την επόμενη χρονιά.

Ας δημιουργήσω εγώ  τον δρόμο  που θα με φτάσει  στη στροφή και ας διανύσω και χωματόδρομο. Στο τέλος, θα είναι δική μου και μόνο επιλογή.

Από αυτά τα  Χριστούγεννα  λοιπόν, ας δώσω χώρο και χρόνο στον εαυτό μου να είναι αυτός που θέλει να είναι στο τώρα και όχι αυτός που κάποιοι άλλοι θα θέλουν να είμαι στο μέλλον, να ξαναγνωρίσω και να συμφιλιωθώ με τα τρωτά μου σημεία και να ακούσω τον δικό μου ρυθμό και το δικό μου ρολόι.

Δεν θέλω το μαγικό ραβδί του ξωτικού!

Κλείνω τα μάτια, ζω τη κάθε  μέρα με όλη μου την ενέργεια  και κάπου εκεί φέρνω στο νου μου εικόνες που εγώ δημιουργώ για το μέλλον μου.

Εσύ τι επιλέγεις;

Καλή χρονιά…

 

 

Leave a Reply